Herfstoverpeinzingen

De prachtige kleuren van de herfst, ik kan er zo van genieten! Straks als de bomen kaal zijn dan is er altijd een moment van onrust. Een soort onheimisch gevoel. Naakt en kwetsbaar. Geen bladeren meer om achter te verschuilen. De wortels graven zich dieper, al het zonlicht concentreert zich op de stam en de wortels. En het is essentieel voor de groei en bloei in het voorjaar. Ik omarm dat gevoel. Het hoort erbij en is nodig. Wat een machtig mooi proces.

Veel mensen hebben last van een soort winterdepressie. En in deze rare onrustige tijd komt het nog vaker voor. Vanuit de GGZ komen er verontrustende cijfers van de  explosief gestegen aantallen depressies en suïcide pogingen. Mensen zijn bang om veel redenen. Bang voor een virus, bang voor vaccinatieschade, bang voor het verliezen van hun baan, bang om hun stem te laten horen, bang om anderen te besmetten. En angst is een hele slechte raadgever! De invloed van angst op het onstaan van fysieke problemen is enorm. Momenteel ben ik daar een onderzoek naar aan het doen in wetenschappelijke databases (zo blij dat ik de HBO heb gedaan en een heel klein beetje weet welke onderzoeken er goed zijn uitgevoerd en welke niet)

Als je een stressvol leven hebt met veel angst (of je nu geprikt bent of niet) dan is de kans dat je lichamelijke problemen krijgt veel groter dan dat je hebt geleerd om te ontspannen en dingen los te laten. Je kunt uit diepe overtuiging gevaccineerd zijn, maar als daarna de angst en stress alsnog je leven beheerst dan is het risico om ziek te worden nog steeds verhoogd. Andersom geld dit trouwens ook. Als je je niet wilt laten vaccineren maar je bent nog steeds bang en angstig (zonder het los te kunnen laten) is dat net zo goed een verhoogd risico op allerlei fysieke klachten.

Maar hoe kan je in vredesnaam ontspannen in deze tijd? Ik maak me ook zorgen! Over dat hele QR gedoe en de 2G regel waar deze week over gestemd gaat worden. Over de 2-deling in de maatschappij) Gelukkig zijn zowel mijn gevaccineerde als mijn ongevaccineerde vrienden en familie het met mij eens, uitsluiting van deelname aan de maatschappij op basis van gevaccineerd of ongevaccineerd zijn KAN gewoon niet.

Twee jaar geleden had niemand kunnen vermoeden hoe de wereld er anno 2021 voor zou staan. Twee jaar geleden verwelkomden we alle mensen in het restaurant, we keken niet naar gezondheidsstatus. We zaten gebroederlijk buiten naast een roker die af en toe even zijn verslaving moest bijwerken. We vonden er misschien wat van maar we zagen die persoon niet anders. Twee jaar geleden verpleegde ik mensen die verlamd zijn geraakt na mogelijk een ongezonde levenstijl. Ik gaf advies als ze dat wenste en anders verzorgde ik ze alleen liefdevol. De jongere die na overmatig drankgebruik bij ons kwam met wonden en kotsmisselijk was gaf ik geduldig (oke, soms iets minder geduldig) elke keer weer schone kleding en beddengoed. We behandelden hen hetzelfde als diegenen die door een ongeval waar ze niets aan konden doen bij ons kwamen. En nu hoor ik wel eens roepen: als je niet gevaccineerd bent heb je geen recht op de IC! Pardon? We betalen ons allemaal scheel aan onze maandelijkse premies zorgverzekering of we nu wel of niet gevaccineerd zijn, of we nu wel of niet stevig zuipen, of we nu wel of niet roken zodat er allerlei problemen ontstaan. Het feit dat we zorgpremie betalen geeft ons het recht op gezondheidszorg, zo hebben we dat hier geregeld.

Hoe we er ook over denken, zonder liefde doen wij net zo hard mee aan de 2-deling in de maatschappij. Luister naar elkaars verhaal. Ik omarm de mensen die zich hebben laten vaccineren met de gedachte om de kans om hun geliefden te besmetten te verkleinen. Ik omarm degenen die kiezen om zich niet te laten vaccineren omdat ze niet weten wat de lange termijn effecten hiervan zijn. Het maakt mij niet uit welke reden je hebt. Maar 1 ding tolereer ik niet: uitsluiting, elkaar liefdeloos veroordelen en haten. Daar doe ik niet aan mee, wat het me ook gaat kosten. Iedereen zal bij mij altijd welkom zijn.

Hoe ontspan ik dan in deze roerige tijd? Het belangrijkste is dicht bij mijzelf te blijven. Te luisteren naar mijn hart. Ik ontspan in de natuur, het lezen van een boek, creatief bezig zijn op allerlei manieren. En ik heb geleerd om in het NU te leven. Te genieten van het moment in een rotsvaste overtuiging dat het goed gaat komen. Ondanks zware tijden die er nog aan gaan komen, ik zal blijven verbinden, proberen bruggen te bouwen vanuit LIEFDE, vanuit de pure bron van God. Ik onderga de winter met zijn koude kille uren en ik weet dat straks, dwars door alles heen, het voorjaar weer gaat beginnen, vol nieuw en bruisend leven!